Blogpost: duidelijkheid is ook maar saai!

Lotte: Lijstjes, ik heb er een boel. To-do lijstjes, verlanglijstjes, bucket list, noem maar op. Zo ook een lijstje met wedstrijden die ik graag wil doen. Een daarvan is de Maja Race, welke nog steeds op dit lijstje staat. Een mislukt luchtkasteel maakte dat ik een weekend vrij had en wel nog een wedstrijd wilde rijden. Tot dat ik een berichtje kreeg van Erno of ik mee wilde naar Turkije voor een C1 en een UCI marathon series in hetzelfde weekend. Ik besloot deze wedstrijd op mijn ‘wedstrijdlijstje’ te zetten.  

42314333_10156669238721460_7206153376847888384_o

Een hele ervaring op alle fronten. Het was mijn eerste keer in Turkije en ik wist niet wat ik mij van het land en de cultuur moest voorstellen. Maar de samenvatting van dit weekend is: ‘als het allemaal duidelijk is, is het ook maar saai’.

België en Nederland staan in het teken van op tijd. En dat brengt mij op leerpunt 1 van dit weekend: een Turkse vijf minuten is geen Nederlandse vijf minuten. We zouden namelijk over 5 minuten gaan landen en het vliegtuig bleef 30 minuten in de lucht hangen, we zouden over 30 minuten worden opgehaald en 3,5 uur later zaten we nog steeds niet in de bus die ons naar het hotel bracht, de chips zouden over 5 minuten komen en drie kwartier later had ik eindelijk mijn chip op zak en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar…! Mijn fiets kwam in één deel aan en de doos was nog heel! De 3,5 uur op het vliegveld waren heel goed om alvast de concurrentie te leren kennen want daar ontmoetten we Fransen, Roemenen, Zweden en Estlanders. Tegen sommigen had ik al wel eens een World Cup gereden, anderen had ik nog nooit gezien of van gehoord.

42473018_10156669232171460_2786038623697371136_o

Het parcours was gelegen bij een groot stadion en tot mijn verbazing waren het minstens (!!) 200 mensen nog aan het werken aan het parcours en eromheen. In het midden werd een grote BMX-baan gebouwd en overal lagen grasmatten die verraadden dat alles rondom het stadion groen zou gaan kleuren. Het parcours was ook vers aangelegd, wederom zo breed dat je er met een Range Rover overheen kon, maar wel heel speels onder bruggetjes door en geen vlak stuk.

Ik had zin in de wedstrijd! En toen ik zaterdagmorgen bij het parcours aankwam was, enigszins tot mijn verbazing, alles groen zag het er spik en span uit. Terwijl een dag eerder het nog leek op een bouwpunt. Ik was blij dat ze alleen het gras hadden aangelegd en niet bedacht hadden nog 5 extra technische passages in het parcours te maken die we dan halverwege pas tegen zouden komen. Maar voor de zekerheid ’s ochtends toch nog een rondje verkend.

Het startschot ging en ik was gelijk mee met de eerst groep tot dat een meisje voor mij van een 3 meter hoog bruggetje af viel en er een gat was. Eerst gekeken of het goed was maar gelukkig stond ze op en reed ik verder. Geprobeerd met de nummers 4, 5 en 6 het gat dicht te rijden maar we bleven telkens op zo’n 30s steken. Tot ik er op een gegeven moment achter kwam dat mijn fiets steeds kleiner werd, of mijn benen steeds langer, of… mijn zadel steeds lager. Shit!

Mijn stop in de post kostte mij 3 minuten vanwege 1. Een gebrek aan sleutels, 2. Een miscommunicatie waardoor de mechanieker hem eerst vaster draaide, 3. Iedereen tegelijk wilde helpen. Ondertussen was mijn plekje 8 geworden en het gat enorm. Dat maakte de wedstrijd ineens heel anders. Ik kon mensen gaan inhalen, iedereen voor mij pakken! En dat is wat ik deed. Nummer 7 was ik al gauw, maar nummer 6 reed aardig door. Eenmaal erbij gekomen dacht ik: ‘fake till you make it’, dus ik gaf nog extra gas een half rondje en inderdaad, ze lag eraf. Uiteindelijk jammer van het zadel maar tevreden met de wedstrijd die ik heb gereden. Uiteindelijk als 6degefinisht!

Na een middag aanmoedigen en bidons aangeven (ik vertrouwde de mechanieker niet meer dus deed ik het zelf) was ik moe en voldaan en begon het rusten voor de marathon van morgen. Een marathon waar ook daar, geen duidelijkheid over was. Want, hoe laat de start was, was een raadsel. Evenals het aantal km dat de marathon zou duren. Op de website stond 105km, op het kaartje 88km en ‘men’ zei 68km.

Tien minuten voor de wedstrijd werd duidelijk dat de start samen met de mannen zou zijn om half 10 en dat er eerst geneutraliseerd naar een ander startpunt werd gereden om daar als elite vrouwen 5 minuten achter de mannen te starten. Het begrip neutralisatie was denk ik te Engels voor de Turken want de helft van de vrouwen en een deel van de mannen was al gelost in de neutralisatie. Gelukkig zat ik nog in de ‘kopgroep’.

Voorbereid op een XCO start stond ik te wachten op het startschot van de marathon. En we gingen weg, slakkengang… Dit is wel lekker om de benen wat los te rijden dacht ik nog. Totdat de eerste klim kwam en de nummers 1 en 2 gelijk weg waren.  Ik ging met een groepje van 4 vrouwen de startklim op en bleek uiteindelijk op plek vier rijden waarbij in de Letse vrouw steeds dichterbij zag komen.

42424734_10156669378401460_7732657869882916864_o

Eenmaal aangesloten bij de Let bleek zij bergaf een stuk minder sterk dan ik, op het vlakke wellicht wat sterker en berg op reed ze een aardig tempo wat mijn verzuurde XCO benen net konden bijbenen. Tactisch rijden dacht ik, gewoon erbij blijven en dan maar zien hoe lang je het volhoudt… Zogezegd, zo gedaan. Maar dat dacht zij ook. Want de laatste 15km waren vlak en ze weigerde over te nemen. Ik gaf niet alles want ik wilde mij niet stuk rijden, maar ik wilde ook niet dat de nummer 5 terugkwam. Ik was niet van plan dat podium zomaar te laten gaan. Ik wist dat zij zich een dag eerder niet helemaal stuk had gereden op de XCO. En ja hoor, 400 meter op het stuk omlaag naar de finish ging ze aan en ik volgde. We draaide 180 graden en daar was nog een korte klim. Ik zat in het wiel, ik ging er voorbij… maar de finish was nét te vroeg, of ik nét te laat. Dus geen podium voor mij, maar wel wat Turkse Lira en de eer van een vierde plek bij mijn eerste UCI marathon series.

En toen? Kebab! Dat is waar wij ons alle drie het hele weekend al op verheugden. Alleen niet voordat Erno en Wout door een echte barbier geknipt waren. Geniaal! We hebben een heel leuke avond gehad en we wisten dat onze nacht kort ging worden. De shuttle zou namelijk om 03:00 gaan en de vlucht om 08:00. Turkse tijd is geen Nederlandse tijd, weet je nog? Dus om half 3 werd er eerst vriendelijk en 2 seconden later hard op de deur geklopt dat de shuttle buiten stond. Slaapdronken trok ik een shirt aan en pakte ik gauw mijn spullen. De bus begon te rijden tot na 1,5 uur hij stopte. Bus kapot. Nieuwe bus.

Ondertussen waren de Roemeense atleten op van de zenuwen want hun vlucht was zelfs een uur eerder nog. De nieuwe bus kwam gelukkig wel in Nederlandse 45minuten en daarna gastte de buschauffeur er op los om ons nog op tijd daar te krijgen. Eind goed al goed!

Er kan een vinkje achter de ‘Sakarya MTB Cup’ op mijn ‘wedstrijdlijstje’. Ik heb een heerlijk weekend gehad met een mooie nieuwe ervaring, gave mensen leren kennen en met name het heel goed gehad met Wout en Erno. Fijn om op deze manier dit leerzame seizoen af te sluiten. Nu rust en dan weer vooruit kijken!

42450973_10156669226831460_499769940820099072_o

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s